Twijfel. Bij ieder groot ambitieus doel hoort twijfel.

 

Mijn Open Nederlandse Masters Kampioenschappen ambitie is absoluut een heel ambitieus doel. Een doel dat me regelmatig enorm beangstigd. Er gaat zo ontzettend veel training, zelfdiscipline (en geld) inzitten dat ik me bijna dagelijks afvraag of dit wel de weg is? Moet ik mezelf en mijn gezin dit wel aan doen?

 

Soms heb ik dagen vol enthousiasme en positieve energie. Ik kan dit! Maar er zijn ook heel veel dagen dat ik op de bank zwemvideo’s kijk van goede zwemmers en dan van mezelf een filmpje kijk en denk, wat een absurd doel is dit. Als ik dan zie wat voor tijden ik nu zwem en naar wat voor tijd ik nog moet grijpt me dat ineens aan. Volledig onhaalbaar lijkt het.

 

Ik bak er gewoon nog niets van.

 

Ik kan niet starten, niet keren, geen dolfijnenkunstjes en hard zwemmen eigenlijk ook niet. 
Of eigenlijk kan ik alles een heel klein beetje. Of misschien kan ik sommige dingen ondertussen beter dan ik nu opschrijf, maar voel ik me gewoon nog zo’n beginner.

 

Vervolgens reken ik het aantal trainingen uit tot mei 2020 om dan moedeloos te concluderen dat het echt veel te hoog gegrepen is. Dit gaat nooit op tijd goed komen. 

 

Ondanks mijn twijfel ga ik toch keer op keer weer zwemmen. Opgeven komt namelijk niet in mijn woordenboek voor. En onhaalbare doelen proberen te halen staat wel in mijn woordenboek. Ik heb het al vaker gedaan in mijn leven. Ik was 15 toen ik mijn MAVO diploma haalde en 21 toen ik mijn Master behaalde. Binnen 6 jaar tijd, van Mavo naar afgestudeerd van de Universiteit. Iedereen achtte het onhaalbaar, maar het lukte (met heel veel inzet) wel. 

 

Of toen ik 25 was en mijn eigen bedrijf startte. Niemand dacht dat het me zou lukken er ooit fulltime in te kunnen werken. Slechts zes jaar later waren we met drie fulltimers.

 

Niet al mijn projecten lukken overigens, maar het kan wel. 

 

Ik probeer me te focussen en te doen op wat ik wel kan. Inzet tonen kun je namelijk altijd, ondanks alle twijfel. Dus zelfs als het doel me soms zo beangstigd ga ik toch door. Ik probeer het maximale uit mijzelf te halen binnen de mogelijkheden die ik heb.

 

Het traject heeft namelijk ook zijn charme. 

 

De route er naar toe is soms net zo leerzaam en leuk dan het doel halen. Het is belangrijk om dat ook te zien. Wie had een jaar geleden gedacht dat ik nu zo fanatiek zou zwemmen? Dat ik mezelf zo zou uitdagen in een volledig nieuwe sport? Het zwemmen is echt volledig buiten mijn comfort zone. Niemand had het zien aankomen. Ik vond zwemmen echt nooit leuk. Mijn vader denkt bij wijze van spreken nog steeds dat ik stiekem mijn luchtbed meeneem als ik ga zwemmen.

 

Maar hoe leuk is het wat ik (nu al) allemaal al wel heb bereikt in het zwemmen. En wat ik allemaal over mezelf mag leren. Lessen waar je altijd iets aan hebt.

 

En dat is ondanks alle twijfel best wel iets om nu al trots op te zijn. 
Dat je er gewoon voor gaat, ondanks dat de uitkomst onzeker is.  

 

Uiteindelijk heb ik namelijk helemaal niets te verliezen. 

 

Blijf op hoogte

Niets missen van de zwemblogs? Met zwemtips, reviews en ervaringen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

SOCIAL MEDIA